Pairum 的个人资料❤•• นางมารร้าย~เลวอย่างน...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
10月18日 ~ตอนที่ 1~
ในที่สุดวันที่หลาย ๆ คนถามถึงอยู่ตลอดเวลาก็ยังไม่มาถึงค่ะ (งงล่ะซี) ก็มันยังไม่มาถึงจริง ๆนี่ค่ะ อีกตั้งหลายเดือน จะมีงานช้าง ๆ ทั้งที บรรดาผู้ปกครองทั้งหลายก็ต้องไล่ให้ดิฉันไปหาฤกษ์งาม ๆ จริง ๆ แล้วฤกษ์ดีดีก็คือวันที่เราสะดวกนั้นแหละค่ะ (สะดวกทั้งกาย สะดวกทั้งใจ และสะดวกทั้งทรัพย์) เอาเป็นว่าไปคัดเลือกมาแล้วโดยผ่านความเห็นชอบของสภาผู้ปกครอง คือวันที่ 10 มีนาคม 2551 นั้นเอง วันดีเดย์ที่จะได้ลงจากที่สูงเป็นเรื่องเป็นราวสักกะที เอาเป็นว่าต่อจากนี้ไปดิฉันก็จะเป็น "ว่าที่เจ้าสาว" กันกะเขาบ้างแล้ว ตื่นเต้นสุด ๆ (ขออภัยหากจะออกนอกหน้าไปนิดนะค่ะ)
ไม่ได้มีแต่ดิฉันที่ตื่นเต้น บรรดาพลพรรคคนรักนางมารก็พร้อมใจกันตื่นเต้นด้วย ก้เจ๊ใหญ่จะลงจากที่สูงแล้วนี่น่า อีกอย่างคงจะเป็นการล้างอาถรรพ์ของกลุ่มไปด้วย คราวนี้ล่ะจะได้ทยอยสละโสดกันเป็นแถว ว่าแล้วเด็ก ๆ ก็จัดแจงเตรียมทีม(เฉพาะกิจ)ขึ้นมาเพื่อให้การช่วยเหลือดิฉันในการจัดเตรียมงานอย่างด่วน นำทีมโดย เจ้านุ้ย นังหนูตูน นังหนูเอ นุ่มนิ่ม และเอ๊กซ์ นี่คือคนหลัก ๆของทีมนะค่ะ แต่ยังมีอีกหลายคนที่ดิฉันไม่ได้เอ่ยชื่อไว้ส่งกำลังใจมาให้เป็นระยะ ๆ ซาบซึ้งค่ะ ไม่รู้จะเรียกทีมนี้ว่าอะไรดี ดิแนก็เลยแอบ ๆ เรียกว่า "จับฉ่ายทีม" ก็พวกมันสามารถทำได้ทุกอย่างเสมือนมืออาชีพ และแต่ละคนก็มีความสามารถคนละอย่าง ถ้างานของดิฉันออกมาดีเลิศ ก็ขอยกความดีให้กับ"จับฉ่ายทีม"ค่ะ แต่ถ้าออกมาไม่ได้นี่ให้โทษดิฉันเลยเพราะคงงบน้อยไม่สามารถเนรมิตได้แบบใจฝัน น้อง ๆขา พี่บอกก่อนนะค่ะ ว่าพี่งบน้อยค่ะ เอาพอประมาณนะค่ะ อีกอย่างค่าจ้างขอเปลี่ยนเป็นเลี้ยงข้าวก็แล้วกัน (อันนี้เป็นข้อตกลงส่วนตัวนะค่ะ ห้ามลอกเลียนแบบ)
 สำหรับทีมนี้ เจ้านุ้ยขอข้อแม้ไว้หนึ่งข้อคือ ถ้าให้ทำแล้วต้องให้ทำให้ตลอดนะห้ามมาเลิกกลางคัน โถใครจะไปใจร้ายขนาดนั้นได้ค่ะ น้องมีใจอยากทำให้ พี่ก็มีใจอยากให้ทำค่ะ แล้วprojectสุดอลังการของเราก็เริ่มขึ้นที่ร้านลาบขอนแก่น ข้าง ๆ ที่ทำงานของดิฉันเอง เป็นไงค่ะขนาดสถานที่คุยงานยัง hip ซะขนาดนี้ งานที่ออกมาจะขนาดไหน เริ่มจากคิด Theme ของงาน ยากจังหนอคิดไรก็ไม่ออก ส่วนคุณที่รักของดิฉันได้แต่นั่งยิ้มเป็นงานหลัก ออกความเห็นเป็นงานอดิเรก แสนดีเหลือเกิน จะทำไงก็ได้ จะเอาไงก้ได้ตามใจดิฉันตลอด แต่พอถึงเวลาจะเอาจริงขึ้นมาชอบพูดว่า "ผมว่ามันจะดีเหรอ มันจะแพงไหม ... "และอีกหลากหลายคำตอบที่ชวนให้จี๊ด ๆๆๆ
เริ่มต้นคิดงานยังมันซะขนาดนี้ แล้วต่อไปจะฮาซะขนาดไหน หนทางการเป็นเจ้าสาวยังอีกยาวไกลค่ะ ยังต้องผ่านอุปสรรคอีกมากมาย ตกลงนี่ไม่รู้ว่าจะเป็นเจ้าสาว หรือจะออกไปรบกันแน่ ยังไม่มั่นใจค่ะ เอาแค่รบกะคุณที่รักนี่ดิฉันก็แย่แล้ว
6月1日 ~ความเดิมจากตอนที่แล้ว~. 
หลังจากทิ้งเรื่องให้ค้าง ๆ คา ๆ อยู่ได้พักโต ๆ แล้ว ดิฉันก็กลับมา (ตามฟอร์มเดิม ๆ ) ก็ต้องบอกว่าความเดิมจากตอนที่แล้วจากที่ได้จด ๆ จ้อง ๆ มาเป็นระยะเวลาประมาณนึงแล้ว กองเชียร์ทั้งหลายมีความเห็นว่าเป็นระยะเวลาอันสมควรที่จะเข้ามาเจรจากันได้แล้ว แล้วมันจะเริ่มกันอย่างไรล่ะค่ะนี่ ไอ้ครั้นจะให้คุณที่รักเดินเข้าไปบอกเลยก็ใช่ที่ เวลาปกติก็แสนจะขี้อาย พูดน้อย อยู่แล้ว (แหม ช่างเป็นอะไรที่ตรงกันข้ามกับดิฉันเสียกระไรนี่) ให้เข้าไปพูดเรื่องนี้เลยคงจะเป็นลงล้มพับอยู่ตรงหน้าผู้ปกครองของดิฉันเป็นแน่
ดิฉันก็เลยต้องอาศัยความใจกล้าของตัวเอง เข้าไปเช็คเรทติ้งดูก่อนว่าสมควรจะเข้าไปดีหรือไม่ พูดไปก็ลุ้นคำตอบไป กรูจะโดนดุไหมหว่านี่ และคำตอบที่ได้ก็ทำให้ดิฉันตัวพอง(ไม่ใช่อึ่งอ่างนะค่ะ) ผู้ปกครองยินดีที่จะให้เข้ามาเจรจาความเมืองได้ ไหน ๆ ว่าที่ (ลูกเขย) ก็ทำใจกล้าเข้ามาเจรจาแล้วก็อย่าเล่นตัวเลย เป็นโอกาสอันดีแล้วที่ลูกรักจะได้ลงจากที่สูงอันเป็นการปลดหน้าที่ (ถ้านาน ๆ ก็อาจจะกลายเป็นภาระ)ไปจากตัวสักกะที ว่าแล้วก็นัดเลย ม้าเร็วอย่างดิฉันก็ต้องรีบนำข่าวไปบอก แต่ก็ต้องแอบ ๆ นิด ๆ เดี๋ยวจะหาว่าเราออกนอกหน้า
 วันที่ 10 พ.ค.50 วันอะไรเอ่ย เฉลย วันพืชมงคล เป็นวันดีที่จะเจรจาสู่ขอพระโคไปช่วยไถนา ไม่ช่ายยยยยยยยย วันดีเดย์ของดิฉันตาหาก สถานที่ก็ไม่ใช่สนามหลวง แต่เป็นห้องอาหาร Moon China โรงแรมมิลาเคิลแกรนด์ โห่อะไรจะหรูขนาดนั้น ฝั่งซ้ายประกอบไปด้วยบรรดาผู้ปกครองของดิฉัน งานนี้ขนกันมาให้เต็มอัตราศึก ฝั่งขวาคุณที่รัก งานนี้มาคนเดียวโดด ๆ กำลังสงสัยอยู่ว่าทำไมต้องขนกันมามากมายขนาดนั้น สรุปแล้วก็คือ ผู้ปกครองดิฉันกลัวจะพูดไม่ออกต้องมีโฆษกประจำตัว มากมายขนาดไหนนั้น ขนาดว่า 6 ต่อ 1 เท่านั้นเองค่ะ กินไปคุยไป แต่คุยกันเรื่องอื่นที่ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่จะมาเจรจากันเลย เราสองคนก็ได้แต่สบตากัน เอาไงดีหว่า เริ่งไงดีหว่า ไม่กล้า ๆ ก็คนมันไม่เคยนี่ค่ะ เคยพูดแต่เรื่องไร้สาระพอมีสาระขึ้นมาก็ดันพูดไม่ออกซะงั้น
พอเริ่มจะอิ่ม ๆ คนอื่นนะค่ะไม่ใช่ดิฉัน เจอเหตุการณ์แบบนี้ใครจะไปกินลง หนึ่งในบรรดาผู้ปกครองก้เริ่มถามว่า อ้าวไหนว่ามีอะไรจะมาปรึกษา คุณที่รักถึงกับสะดุ้ง ก็แบบว่า ๆ ๆ ๆ ติดอ่างไปในทันที แบบว่าเราสองคนก็คบกันมาได้ระยะนึงแล้วครับ คือเราก็อยากจะทำอะไรให้มันถูกต้อง กว่าจะจบประโยคได้ดิฉันก็กลั่นหายใจอยู่นาน เกือบขาดอากาสตายซะแล้วไหมล่ะ แล้วอะไรล่ะที่ว่าถูกต้อง คณะผู้ปกครองทำเสียงเข้มถามกลับมา ก็ก็ก็ เราอยากจะแต่งงานกันครับ ก็อยาก อยาก อยากจะขออนุญาตแม่กับน้า ๆ ครับ เฮ้อ แทนค่ะ ก็แค่นี้แหละ พูดทำไมให้มันยาว ก็อยากจะรู้แค่นี้แหละ เอาแล้วยังไงต่อล่ะนี่ วางแผนยังไงกันไว้ ....... อ่ะ ๆๆ นี่ยกให้เขาแล้วหรือนี่ ไม่มีทักทวงเลยเหรอ ไม่มีสักนิดเหรอ นืดนึงนะนะ หวงลูก หวงหลานนิดนึงนะ ให้เขาแล้วเหรอ ไอ้ที่พูด ๆ กันนี่นะค่ะ
ว่าแล้วก็ให้ไปดูวันมา ไปดูสถานที่มา ไปทำนั้น ไปทำนี่มา เอาเตรียมตัว ๆๆๆ กันให้ดี งานนี้มีปลื้มค่ะ ในที่สุดที่ดิฉันก็ได้ลงจากที่สูง แม้ว่าคนที่จูงดิฉันลงมาจะไม่ใช่เจ้าชาย ไม่ใช่ชายในฝันของสาว ๆ แต่ก็เป็นผู้ชายที่ดีที่สุด เป็นผู้ชายที่รักดิฉันมากที่สุด (จริงหรือเปล่าจ๊ะ) เป็นผู้ชายที่ดีมากพอที่ดิฉันจะฝากชีวิตและอนาคตไว้กับเขาได้ อย่าเพิ่งเลี่ยนไปค่ะ นาน ๆ ที่จะหวานสักที่
|
|
|
